Ramazan Gülten Cezaevinden Kızı Maya’nın Doğumunu Anlattı

İstanbul Büyükşehir Belediyesi (İBB) İmar ve Şehircilik Dairesi Başkanı Ramazan Gülten, “yolsuzluk” suçlamasıyla 115 gündür Silivri Marmara Cezaevi’nde tutuklu bulunuyor. Gülten, kızı Maya’nın doğumunu ve cezaevinde yaşadığı ilk buluşmayı, BirGün için kaleme aldığı mektupta anlattı. 

"MAYA, UMUT OLDU"

Gülten, mektubunda “Hatırlamayacak olsa da Maya, hem doğmadan önce hem de doğduktan sonra; bana, tüm tutuklulara ve yüreği aydınlık bir ülkeden yana atan tüm insanlara umut oldu, asık yüzleri gülümsetti.” ifadelerini kullandı. 
 “Tutuklandığımda henüz doğmasına 3 ay olan kızımız Maya, neredeyse bir aylık oldu. Kırkını uçurmaya az kaldı. Doğum zamanı yaklaştıkça her kapı sesi, her ayak sesine kulak kabarttım. Her avukat görüşüne yüreğim ağzımda çıktım.” diye yazan Gülten, arkadaşlarının ve yakınlarının heyecanını da anlattı. 

İLK GÖRÜŞÜNÜ ANLATTI 

 Maya ile cezaevinde gerçekleşen ilk buluşmayı ise şöyle tarif etti: 
 “Salona geldiğimde, Pınarcığım kucağında Maya ile ayakta bekliyordu. Kızımı ilk kez gördüğümde eli kulağındaydı. Pınar’la kucaklaştıktan sonra Maya artık benim kucağımdaydı. Başka türlü hayal ettiğimiz ilk karşılaşmamız, ilk kucaklaşmamız, bir hafta sonra ve betonlar içinde olsa da tarifi zor… Dünyayı tanımaya çalışan gözlerle bana bakıyordu.” 

Ramazan Gülten, BirGün için kaleme aldığı mektubunda şu ifadeleri kullandı: 

"Tutuklandığımda henüz doğmasına 3 ay olan kızımız Maya, neredeyse bir aylık oldu. Kırkını uçurmaya az kaldı. 

Doğum zamanı yaklaştıkça her kapı sesi, her ayak sesine kulak kabarttım. Her avukat görüşüne yüreğim ağzımda çıktım. Avukat kabininde yanımda yöremde bulunanlar, kimi gözüyle kimi işaretle kimi de heyecanını bastıramayıp bağırarak doğumu sordular. Benim kadar diken üstünde bekliyordu dostlarım ve arkadaşlarım. Hatta doğumda sevgili eşimin yanında olabilmem için benim kadar çaba sarf etti Ekrem Başkanım, Emrah Başkanım. Soranlara her seferinde “Eli kulağında” dedim. 

Doğumundan yaklaşık 10 saat sonra haber alabildim. Neyse ki korktuğumuz gibi olmamıştı. Hem sevgili eşimin hem de minik kızımızın sağlığı yerindeydi. Doğumu beklemekten daha zoru da varmış; bebeğinizle tanışmayı beklemek. Neyse ki, ağustos ayının ilk haftası açık görüş haftasıydı ve Maya ile tam bir haftalık gecikmeyle tanışabildik. 

Salona geldiğimde, Pınarcığım kucağında Maya ile ayakta bekliyordu. Kızımı ilk kez gördüğümde eli kulağındaydı. Günlerdir her sorana söylediğim “eli kulağında” durumunu kızım bana gerçekten yaşattı. Pınar’la kucaklaştıktan sonra Maya artık benim kucağımdaydı. Annemle, kucağımda Maya ile birlikte sarıldık. Başka türlü hayal ettiğimiz ilk karşılaşmamız, ilk kucaklaşmamız, bir hafta sonra ve betonlar içinde olsa da tarifi zor… Beni zamandan ve mekândan soyutlayan, başka bir düzleme taşıyan, o mis koku, o küçücük beden kucağımdaydı. Dünyayı tanımaya çalışan gözlerle bana bakıyordu. 

Bir saatlik görüş nasıl bitti, anlayamadım. Ama hayatımın en önemli bir saatiydi. Şimdi haftada bir kapalı görüşlerde buluştuğum kızımızla, bir sonraki açık görüşte buluşmayı bekliyorum. Hatırlamayacak olsa da Maya, hem doğmadan önce hem de doğduktan sonra; bana, tüm tutuklulara ve yüreği aydınlık bir ülkeden yana atan tüm insanlara umut oldu, asık yüzleri gülümsetti. Tutuklu anne ve baba adaylarına, doğum anında çocuklarının yanında olmalarının, mevzuatın yaşamdan yana yorumlanabileceğinin fikrini yerleştirdi. Ben inanıyorum. Aydınlık bir ülkede, bütün çocuklarla birlikte, mutlulukla, güvenle, sevgiyle büyüyecek Maya. Çocuklarımıza, kızlarımıza layık bir geleceği birlikte kuracağız."