ABD Court of International Trade (CIT) yani Amerika Ticaret Mahkemeleri nezdindeki “tarife iadesi tartışmasının” düğüm noktasına bakalım.   Trump’ın yetkilerinin kısıtlandığı süreçte, ticaret politikalarının Trump tekelinde kalamayacağı konusunun ABD Anayasa Mahkemesine intikal edeceği konusunda yönünde gelişmeleri gözlemliyoruz.  Bu nedenle ABD ithalat verilerine bakıldığında, Türkiye’nin güçlü olduğu Çelik ve Metal Ürünleri, en rekabetçi olduğu Otomotiv Yan Sanayi, Makine ve sanayi ekipmanları ile vazgeçemeyeceğimiz sektör tekstil ve teknik kumaş için sektör aktörlerini aydınlatma ihtiyacı duyuyoruz.   Yaklaşık 130 Milyar Dolarlık İade için Neden Hala Net Bir Geri Ödeme Mekanizması Yok? Bu sorunun yanıtını Türkiye için yeni fırsatlar neler olabilir ekseninden okumak gerekiyor. ABD şirketleri artık, daha istikrarlı tedarik zinciri, politik riskten uzak üretim arayacaklardır. Türkiye’nin bu noktada avantajlı olduğu tartışmasızdır. ABD distribütörleriyle temas artıran ve yeni sipariş oluşturacak şirketlerle tedarik güvenliğini sağlayabileceği iddiasını ortaya koyarak verimli bir ticaret oluşturması mümkün olabilecektir.  Mahkeme düzeyinde bazı tarifelerin hukuki dayanağı sarsılmış veya sarsılabilir görünse bile, geri ödemenin usulü, kapsamı ve davacı-davacı olmayan şirketler açısından etkisi tam netleşmiş değil.  Thompson Hine’ın 6 Nisan 2026 gelişmesine dair notu ve Skadden’ın geri ödeme mekanizmasının “şekillenmekte olduğunu” belirten değerlendirmesi, tam da bu belirsizliği teyit ediyor. Lead case’in düşmesi, stay’in kaldırılması ve yeni örnek dosyanın öne çıkması, sistemin henüz oturmadığını gösteriyor.  İade Mekanizmasının Olmamasının Sebepleri Neler?  Birincisi, ABD’de tarife uyuşmazlıklarında “hükmün kapsamı” ile “gümrük idaresinin nasıl iade yapacağı” her zaman aynı anda netleşmiyor. Mahkemenin bir uygulamayı hukuka aykırı bulması, otomatik olarak tüm ithalatçılar için tek tip, otomatik ve idari olarak kolay işletilen geri ödeme mekanizması doğurmuyor.  Skadden’ın değerlendirmesi, master case ve lead case tartışmasının bunun için önemli olduğunu; Thompson Hine ise Atmus Filtration dosyasının düşmesinden sonra Euro-Notions benzeri dosyaların öne çıkmasıyla geri ödeme hattının yeniden örüldüğünü aktarıyor.  İkinci neden, tarife davalarının sadece “ödeyen herkes aynı durumda mı?” sorusuyla ilgili olmaması. Kimin protesto kaydı düşerek ithalat yaptığı, kimin dava açtığı, kimin sürece sonradan dahil olabileceği ve gümrükte tahsil edilen paranın hangi usulle geriye döneceği, ciddi usul farkları yaratıyor. Bu yüzden şirketler açısından soru şu hale geliyor: “Hukuken haklı olabiliriz ama fiilen parayı geri almanın yolu nedir?” İşte bugün netleşmeyen şey tam budur. Bir hak doğuyor olabilir; ama idari tahsil-iade yolu ile yargısal sonuç arasındaki köprü eksik kalıyor.  Üçüncü neden de siyasî-hukukî gerilim. Reuters’ın 2025 sonrasında verdiği çerçeve, üst mahkeme ve yürütme arasındaki tarifeler konusundaki çekişmenin belirsizlik yarattığını göstermişti. Bu arka plan, geri ödeme sürecini teknik olmaktan çıkarıp kurumsal yetki tartışmasına dönüştürüyor. Şirketler bir yandan dava açıp açmama, diğer yandan idari başvuru yapıp yapmama ikilemi yaşıyor. Belirsizlik de tam burada maliyete dönüşüyor. hayır Geri ödeme meselesi artık klasik “haksız vergi iadesi” alanının dışına çıktı.  ABD sanayi politikasıyla çakışan tarifelerde geri ödeme, sadece muhasebe değil, devletin ne kadar geriye döneceği ve ne kadar sistemik geri adım atacağı sorusuna bağlandı.  O yüzden CIT’te net bir geri ödeme yöntemi oluşmadıkça, şirketler için en doğru strateji salt sonucu beklemek değil; kendi ithalat yapıları, ödeme kayıtları ve dava menfaatleri üzerinden pozisyonel dava mimarisi kurmaktır. Bu dosyalarda gecikme, bazen doğrudan hak kaybına dönüşebilir.  ABD’de durum bu. Türkiye için fırsatlar da mevcut. Gerisi gayret.