Ford’un Muafiyet Talebi ve Sanayi Rekabetini yeni metal tarifeleri rejiminin en çıplak testidir.  Wall Street Journal, Ford’un ve bazı otomotiv aktörlerinin, Novelis’in Oswego tesisindeki yangınlar sonrası ithal alüminyum maliyet patlaması nedeniyle Trump yönetiminden geçici rahatlama talep ettiğini yazdı.  Reuters ise Beyaz Saray’dan gelen çizginin, otomotiv üreticilerinin bu “rahatlama talebini”  resmî ve güçlü biçimde bastırmadığı yönünde olduğunu aktardı. Buradaki ince fark önemli.  Talebin siyasal ağırlığı ile hukuki tanınması aynı şey değil. Ancak her iki haber de aynı maddi gerçeği teyit ediyor. Tarife rejimi, Ford’un F-150 hattı gibi çekirdek sanayi alanlarını ciddi maliyet baskısına sokuyor. Bu gerçek de Ford’un rahatlama taleplerinin gerekçesini açıklıyor.  Ford dosyasını çelik-alüminyum tartışmasının ötesinde okumak gerekir.  Burada asıl mesele, ABD’nin yukarı akış metal üreticisini korurken aşağı akış imalatçıyı ne kadar sıkıştırdığıdır.  Eğer koruma politikasının sonucu, pickup ve araç üretiminde milyarlarca dolarlık ek yük ve üretim açığı ise, o zaman hükümet bir sanayi kolunu korurken diğerini zayıflatıyor olabilir. Reuters’ın haberindeki 100.000 adede kadar F-Series üretim açığı ve milyarlarca dolarlık etki vurgusu, bu gerilimi açıkça gösteriyor.  Bu dosya bize sanayi rekabetine dair dersler veriyor.  Bu derslerin ilki;  tarife her zaman “yerli sanayi lehine” çalışmaz. Sanayinin bir parçasını öbürüne karşı kayırabilir.  İkincisi, tedarik zincirinde tek bir kritik tesisin devre dışı kalması, korumacı rejim altında ithal ikameyi daha pahalı hale getirerek kırılganlığı büyütür.  Üçüncüsü ise; sanayi politikası ile ticaret politikası arasında uyumsuzluk oluştuğunda, büyük üreticiler bile muafiyet aramak zorunda kalır. Bu da tarifenin rekabet etkisinin artık teorik değil, doğrudan üretim hattı meselesi olduğunu kanıtlar.  Hukuken bu tablo ne söylüyor?  Muafiyet rejimi, tarifenin genel meşruiyetini değil, onun istisna siyasetini görünür kılar.  Eğer büyük otomotiv üreticileri arz yetersizliği nedeniyle koruma arıyorsa, bu Section 232 rejiminin “ulusal güvenlik için gerekli olan minimum yük” testine karşı kullanılabilecek güçlü bir olgusal veri setidir. Yani dava açıldığında şirketler sadece “oran yüksek” demeyecek; “sistem kendi iç üretiminizi bile aksatıyor” diyecek. Yani ölçülülük tartışması sanayi sektöründe tartışma unsuru olacaktır.  Ford dosyası, Trump dönemi metal korumacılığının en zayıf sinir uçlarından biridir.  Çünkü siyasi olarak metal üreticisini savunmak kolaydır; fakat F-150 gibi sembolik bir Amerikan ürünü üzerinden kayıp yazmak çok daha maliyetlidir.  Eğer otomotiv lobisi bu dosyayı büyütürse, önümüzdeki altı ay içinde sektörel istisna, geçici koruma veya matrah daraltma türü ara çözümler daha olası hale gelir.  Sanayi rekabeti meselesi tam da budur. Aynı devlet, bir “milli sanayi”yi korurken diğer “milli sanayi”yi ezmemelidir.  Türk Demir Çelik sektörü milli sanayisini korumak zorundadır.  Bu davanın sonuçlarını ve sektör etkilerini gelecek günlerde konuşacağız.