Futbol bazen sadece bir oyun değildir; bazen tarihtir, bazen duygudur, bazen de iki halkın ortak hafızasının yeşil sahaya yansımasıdır… Kosova ile Türkiye arasında oynanan maç da tam olarak böyle bir anlam taşıyordu. Bu karşılaşma, skor tabelasının çok ötesinde bir hikâyeyi barındırıyordu. Ve gerçekten de öyle oldu. Türkiye, 24 yıllık hasrete son vermek için sahadaydı. Kosova ise tarihinde bir ilk, en büyük başarısını yakalamanın peşindeydi. Sahaya baktığımızda Türkiye’nin daha organize ve tecrübeli bir oyun kurmaya çalıştığını; Kosova’nın ise mücadele gücü ve dinamizmiyle buna karşılık verdiğini gördük. Türkiye topa sahip olmayı tercih ederken, Kosova sabırla fırsat kolladı. Bu da maçı yalnızca fiziksel değil, aynı zamanda zihinsel bir satranç oyununa dönüştürdü. Ve sonunda… 24 yıllık tecrübe, artık bir başarıya dönüştü. Artık Dünya Kupası’ndayız. Bu sadece sahaya çıkan bir takım değildi. Bu, bir memleketin sabrıydı. Aklıydı… Ve en önemlisi, kendine olan inancıydı. Direniş kalede başladı. Uğurcan Çakır, bu gece sadece bir kaleci değildi; 24 yılın birikmiş korkularına kapıyı kapatan isimdi. Savunma, bu hikâyeyi teriyle yazdı. Orta saha, aklıyla ilmek ilmek işledi. Ve sonra sahneye kalite çıktı… Arda, Kenan, Orkun… Ve son noktayı koyan, Kerem Aktürkoğlu… Ve 24 yıl sonra gelen zaferle birlikte artık;  **Bir oluruz yolunda, Hadi bastır, gönüller coşsun, O kupalar sana helal, al, Gel de buralar bayram olsun. Dünya kupasında, Başarılar TÜRKİYEM.